Polska ochrona zdrowia nie stoi już wyłącznie przed problemem niedoboru lekarzy. Coraz ważniejszym wyzwaniem staje się efektywne wykorzystanie czasu klinicznego lekarzy: ich rozmieszczenie, utrzymanie w systemie publicznym, organizacja pracy, zakres samodzielności, obciążenie administracyjne oraz sposób, w jaki finansowanie i zarządzanie wpływają na decyzje kliniczne. Sama poprawa wskaźnika liczby lekarzy na mieszkańca nie wystarczy, jeżeli lekarze pracują w zbyt wielu placówkach, są przeciążeni dokumentacją, słabo wspierani przez zespoły medyczne i funkcjonują w systemie premiującym wolumen świadczeń zamiast jakości, ciągłości i bezpieczeństwa leczenia.

Głównym wnioskiem raportu jest konieczność przejścia od polityki prostego zwiększania liczby lekarzy do polityki zarządzania realnym czasem klinicznym lekarza jako strategicznym zasobem państwa. Państwo powinno wiedzieć nie tylko, ilu lekarzy ma prawo wykonywania zawodu, lecz także ilu faktycznie pracuje z pacjentem, w jakim wymiarze, w jakich specjalizacjach, regionach, sektorach i warunkach organizacyjnych.